podobnie w muzyce. gdyby istniał, analogiczny do pisma chińskiego, zapis jednostek formalnych (jakkolwiek je rozumiemy), wskazywałby, że podstawową jednostką percepcyjną muzyki jest melodia, motyw, nie pojedynczy dźwięk, akord, nie jego składnik, zdarzenie dźwiękowe, nie jego wyizolowane substraty.

fetyszyzacja nuty, podobnie jak litery, powoduje wypaczone rozumienie muzyki, stając się jej podstawową, urojoną jednostką. warto też wspomnieć wagę czynnika wizualnego, który wypiera aspekt dźwiękowy.

To wyjątkowe. Po pierwsze, wrażliwość na – bardzo egzotyczne dla nas - rytmy mazurkowe wykształca się powolutku. Zdolność do rozpoznania, czy muzykant “gra pod nogę” (by użyć jednego z określeń), oczywista w wielu innych gatunkach muzyki, okazuje się wiedzą dla wtajemniczonych (skądinąd należą oczywiście do nich muzykanci wiejscy). Więcej, są tacy muzycy nowego pokolenia, uważani za ekspertów w dziedzinie rytmów mazurkowych, którzy bębnią zupełnie bez czucia.

Po drugie, polscy muzykanci tradycyjni słyną z tego, że nie są w stanie wydusić z siebie dobrego słowa o innych muzykantach. Czy to objaw typowych złych polskich cech, czy nie – temat odrębny, w każdym razie nie bez związku z dawną konkurencją na obszarze “usług artystycznych”. Oczywiście, jak w wielu innych aspektach można “wkraść się” w łaski muzykanta i poznać jego autentyczną opinię o innych grajkach. Ale nie jest to łatwe.

Wybaczcie zatem, że dzielę się z Wami tą małą radością.

PS. Mimo raczej trudnych warunków zabawa została zarejestrowana na potrzeby Archiwum Domu Tańca.

w tę (4-go) i następną (11-go) sobotę w planie b. więcej szczegółów wkrótce.

z tej okazji tiktator mnie skręcił.

mordownia

poza tym wspólnie z constantinem poppem damy koncert na głos i przetworzenia elektroniczne, pod tytułem i put a spell on you, z inspiracji diamandą galás. posłuchajcie constantina.

przypomniało mi się!

Na papierze Francesco Tristano (Schlimé) rzeczywiście sprawia wrażenie intrygujące. Nagrał Wariacje goldbergowskie, Koncerty Bacha, Ravela, Prokofiewa, Toccaty Frescobaldiego. Dla odmiany zaś wszystkie utwory fortepianowe Beria, płytę utytułowaną przez francuskie media. Ukoronowaniem dotychczasowej kariery jest BachCage – kompozycje tych dwóch kompozytorów (i własne) na krążku Deutsche Grammophon. A także… (rzekome) klubowe remiksy tej płyty, również pod szyldem DG. Opublikował liczne płyty autorskie, w tym oddające fascynację muzyką taneczną.

Kłopot w tym, że otwierający Sonic Fiction występ Tristano ograniczył się do noodling na klawiaturach, w rytm miękkich tanecznych pętli, z wykorzystaniem klasycznych brzmień syntezatorów i innych analogów. Pianista sprowadził swoje granie do standardowych chwytów keyboardzistów funka lub dinozaurów art-rocka. Rezultat nie zdradzał polotu i wniósł znacznie mniej, niż studyjne nagrania Tristano (album idiosynkrasia). Te ostatnie są sympatyczne, bywają pomysłowe, z przebłyskami ciekawego wykorzystania brzmienia fortepianu – zwłaszcza w odniesieniu do przeciętnej pianistyki obecnej w muzyce pop. Jeśli jednak Tristano wchodzi w sferę niekonwencjonalnego zderzenia fortepianu z bitami, robi to bardzo nieśmiało. Zaś od twórczego skrzyżowania współczesnej twórczości kompozytorskiej z avant-popem (a tak zdarzenie było reklamowane) dzielą go lata świetlne.

ps. w dwutygodniku pisałem też o carli bley.

tymczasem w bielsku-białej król craig rządzi autorytarnie.

w ramach nadrabiania zaległości słucham 1991 republiki i stwierdzam, że ciechowski znalazł się wówczas bodaj na najgłębszym dnie atrofii talentu. płyta brzmi, jakby pamiętne kawałki zaprogramował w midi z pełną kwantyzacją miłośnik fuzaka i soundtracków pornoli. a następnie odtworzył za pomocą “Microsoft GS Wavetable SW Synth”. może zresztą tak było? posłuchajcie wstępu do kombinatu.

do tego z reguły fałszywa ekspresja głosu ciechowskiego.  1991 to przegląd wpadek popu owych czasów: siadający bit, drętwe, mechaniczne rytmy, sztuczna gitara, zalotny klang basu i paleta najtandetniejszych elektronicznych “patentów”.

obawiam się jednak, że to ciechowski kupił sobie jakiś tani parapet (powinno go było stać na drogi, ale brzmi tanio) i podjarawszy się zaprogramował cały swój zespół. doprawdy musiał mieć nadźgane, żeby tak sprofanować własne, znakomite dokonania.

czy to świadectwo owych czasów, przynajmniej w polskiej muzyce pop? trochę się tego spodziewam. przy czym płyta nie wydaje się przypadkiem wobec tego, co w karierze ciechowskiego było wcześniej i co miało wkrótce nastąpić. w gruncie rzeczy cieszę się, że aż przez dwie dekady nie miałem o niej pojęcia.